MIJN VERHAAL —
Uwe pot begint in uwe kop.
Alles begint in ons hoofd.
Een uitspraak die ik tijdens mijn lessen zo vaak deed dat ze intussen op een tegel in mijn atelier hangt.
Eerst helder zien, dan loslaten. Wie de controle durft te lossen, maakt met het hart in plaats van met de handen.
Ik ben Dominique, Domi voor wie me kent. Mijn naam betekent huis, en alles wat ik doe gaat over thuiskomen.
Ik werkte jaren als therapeut, luisterend naar mensen en hun verhalen. Tot we in 2013 naar Limburg verhuisden, waar de stilte weer hoorbaar werd en er ruimte groeide. Daar vond ik klei. Of misschien vond klei mij.
Wat als hobby begon, werd een roeping. Ik hield altijd al van ambacht, van wol, hout, stof, zilver en goud. Maar klei heeft iets wat niets anders heeft. Ze vertraagt, onthult en heelt. Ze vraagt aandacht en geeft zachtheid terug. Klei bracht me van mijn hoofd naar mijn hart.
Dezelfde rust vind ik in brood. Al meer dan dertien jaar bak ik zuurdesem. Meel, water en tijd. Geen trucjes, alleen aandacht. Wat ik zelf ontdekte, geef ik graag door.
En diezelfde rust delen we met wie hier logeert. Samen met Marco opende ik Niel 71 Suite. Wakker worden met de dieren in de wei, een ontbijt met zelfgebakken zuurdesem brood, koffie uit een tas die ik zelf maakte.
Want ik ben vooral een buitenmens. Je vindt me het liefst bij de paarden in de wei, tussen de ezeltjes, de geitjes en de kippen, met Marley nooit ver weg. Met mijn paarden heb ik een band die moeilijk in woorden te vatten is. Ze leren me luisteren zonder woorden, geduldig zijn en eerlijk. Met Zoé leer en groei ik nog elke dag. Misschien maak ik daarom zo graag
herinneringen met paardenhaar. Sommige banden verdienen een vorm.
De natuur is mijn kompas, mijn leermeester, mijn rustpunt. Ik hou van echte dingen, van mensen die niet doen alsof, van handen die maken en harten die volgen.
Ik ben 58, maar vanbinnen blijf ik ergens 39. Een gelukkige vrouw, omringd door liefde en leven. Door Marco, mijn man en mijn beste vriend. Door drie dochters die intussen prachtige vrouwen en moeders zijn.
De toekomst ontvouwt zich wel. Ik ga op gevoel en vertrouw op wat komt. Toeval, dat trouwens nooit toeval is, bracht me precies waar ik hoor te zijn.
Klei, brood en gastvrijheid. Drie werelden, maar eigenlijk één verhaal: eenvoud, zorg en schoonheid in het alledaagse.
Ik ben Dominique,
domi
